Rozdział VI

Stoję jak wryty przed drzwiami, z których właśnie słychać jakieś głosy. W tym pociągu nie ma nikogo więcej oprócz nas trzech, więc kto tam jest ? I skąd ma klucz ? Z jednej strony chcę tam wejść. Mam wrażenie, że muszę to zrobić. A z drugiej strony boję się to zrobić. Nie ma pojęcia co tam zobaczę. Nie bez powodu Lea zamykała ten pokój przede mną. Jednak zanim odejdę decyduję się na choćby mały krok w stronę tego pokoju. Drzwi są lekko uchylone więc nie mam problemu z tym aby wsunąć się do środka. Pokój, w którym teraz się znajduję jest ogromny. Nie mam zielonego pojęcia po co im takie w pociągach do Kapitolu. Jednak nie to przykuwa moją uwagę. Teraz po prostu zamieram. Stoję przed wielkim panelem, na którym wyświetlona jest mapa areny. Nie wiem co to za arena. Prawdopodobnie nasza. Zastanawia mnie tylko co ona tutaj robi. Plan areny w pociągu ? To przecież bez sensu. Jednak bez względu na to, nie powinno mnie tu być. Lecz moja ciekawość bierze górę.
   Podchodzę bliżej do panelu i przyglądam się mu wyraźniej. Nie oglądam bliżej areny, ponieważ moją uwagę przykuwa coś zupełnie innego. W prawym górnym rogu jest dziwna informacja. Rozumiem z tego tylko tyle, że to zasada jak wygrać igrzyska. Czyżby posunęli się do tego, że arena będzie wielką zagadką ? Pośpiesznie powiększam obraz w tym obszarze i czytam dalej. To wydaje mi się tak dziwne, że ledwo to rozumiem. Czytam dalej i teraz już wszystko jasne. Chcę już odchodzić lecz właśnie w tej chwili czyjaś ręka łapie mnie w pasie a druga zakrywa usta. Jakiś mężczyzna niesie mnie ale nie mam pojęcia gdzie. Przebieg kolejnych wydarzeń jest tak szybki, ze pamiętam tylko chustkę na oczach, ukłucie igły i głośne słowa mężczyzny "To nie dzieję się na prawdę !" , po czym tracę jakikolwiek kontakt z rzeczywistością.
   Powoli otwieram oczy. Głowa mnie tak strasznie boli, że nie mogę wstać. Dopiero teraz uświadamiam sobie gdzie jestem. Leżę w swojej sypialni. Czyli to wszystko był tylko sen ? To wyglądało tak realistycznie. Aby się upewnić wyciągam rękę przed twarz. Ślad po ukłuciu na niej jest czyli jednak to było prawdą. Poza tym nie mam zielonego pojęcia jak się tu znalazłem. Ale mniejsza oto. Właśnie uświadamiam sobie, że nic nie pamiętam. Choćbym nie wiem jak bardzo próbował sobie przypomnieć, nie mogę. Pamiętam tylko tyle, że wszedłem do pomieszczenia i widziałem jakiś obraz, który przedstawiał arenę i rozwiązanie jakiejś zagadki. Nie wiem nawet jak ona wyglądała. Myślę, że to co mi wstrzyknęli musiało wykasować mi pamięć. A może to także namieszało mi w głowie i teraz wymyślam jakieś bzdury ?
   Nie wiem co mam z tym zrobić, więc z bólem wstaję, prostuję się i wychodzę z pokoju. Na tyle ile pozwalają mi siły podążam do sypialni Michelle. Po drodze mijam drzwi z kosogłosem i tym razem są zamknięte.
  Kiedy dochodzę do drzwi kobiety pukam najciszej jak mogę. Po chwili otwiera i uśmiecha się wyraźnie zaskoczona moją obecnością.
- Musimy porozmawiać. To jest na prawdę pilne. - Tłumaczę pośpiesznie.
- Nie ma sprawy. Wchodź śmiało. - Michelle odpowiada z pełnym entuzjazmem.
Wchodzę do jej pokoju i stwierdzam fakt, że jest identyczny jak mój. Różni się tylko kolorami ścian.
- No to zacznę od początku. - Mówię siadając na oliwkowej kanapie. - Kiedy wyszedłem z jadalni, poszedłem do swojego pokoju. Przynajmniej tak planowałem.
- Co dalej ? - Michelle wygląda na zdezorientowaną,
- Wszedłem do pokoju obok i coś zobaczyłem. Tylko na śmierć nie mogę sobie przypomnieć co. Był tam chyba plan areny, ale nie wiem jak wyglądał. Jednak nie o to mi chodzi. Myślę, że było tam coś na prawdę ważnego. - Spoglądam na kobietę. Wyraz jej twarzy mówi sam za siebie. Jest zamyślona ale chyba nie do końca mi wierzy.
- To może być prawda ale uważam, że tak ważne informacje nie byłyby łatwo dostępne. Strzegli by ich jak oka w głowie. - Po chwili odpowiada.
- A może chcieli żeby ktoś je zobaczył ? Może chcieli kogoś naprowadzić ? - Już nawet nie myślę nad tym co mówię.
- Nie mam pojęcia. - Michelle ma zamyślony wyraz twarzy. - Przekonamy się kiedy sami wyjdziemy na arenę.
Spoglądam na nią i wstaję poprawiając koszulkę.
- Dzięki za rozmowę. - Mówię, po czym wychodzę i kieruję się w stronę swojego pokoju. Dochodzę i otwieram drzwi. Wchodząc do środka nawet nie myślę o tym żeby je zamknąć. Po prostu padam na łóżko i zasypiam. Próbuję nie myśleć o tym co może mnie spotkać za parę dni.